pielenie dla leniwych cz.2 - chwasty na trawniku

Może śmiesznie to zabrzmi, ale pielenie to naprawdę obszerny temat, więc go sobie podzieliłam. Tym razem będzie o trawniku.
Część pierwszą można znaleźć tu.
Jeżeli chodzi o chwasty na trawniku to de facto są trzy rozwiązania:

1. Pierwsze, najbardziej drastyczne to wymiana trawnika, wraz z wierzchnią warstwą gleby.
Konieczne jest dobre przygotowanie podłoża (patrz cz.1)
I gdybym ja decydowała się na taki krok prawdopodobnie wybrałabym trawnik "z rolki", jako że chwastom trudniej będzie przerosnąć przez zwartą warstwę korzeni i "dorosła" trawa lepiej znosi konkurencję.

źródło: internet

2. Wyrywanie pojedynczych chwastów - skuteczne głównie w przypadku mniszka i innych roślin z rozetą i mało rozgałęzionym systemem korzeniowym.
Są do tego specjalne narzędzia. Korzystałam z takiego przyrządu jak na zdjęciu i muszę przyznać, że działa zaskakująco dobrze.

źródło: internet

źródło: internet

Oczywiście dość ciężko jest wyrwać mlecz z całym korzeniem i kiedyś w końcu odrośnie, ale chwilę to trwa i odrasta mniejszy. Po kilku zabiegach przestaje.
Jest to metoda dość czasochłonna (ale ekologiczna) i dla niewielkich trawników z problemem mniszkowym i właścicielem mającym chwilę czasu mogę ją z czystym sercem polecić.

3. Trzecią metodą jest oprysk herbicydami.
Ososbiście jestem wielką przeciwniczką glifosatu i innych herbicydów totalnych w tym przypadku i nie ważne czy smaruje się żelem w sztyfcie czy pędzelkiem - coś zawsze skapnie, albo się rozejdzie i wypala się plamy w trawniku.
Oczywiście herbicydy selektywne, też w pierwszym momencie pogarszają wygląd trawnika - liście chwastów żółkną lub czerwienieją i zwijają się, a czasem pozostają "łyse placki", ale na dłuższą metę wygląd trawnika się bardzo poprawia. I jest to problem głownie na bardzo zachwaszczonych trawnikach, gdzie chwasty stanowią duży procent zielonej powierzchni trawnika.

Na mało zachwaszczonym trawniku można stosować oprysk punktowy- bezpośrednio na roślinkę której się chcemy pozbyć.
Na bardziej zachwaszczonych murawach opryskuje się po prostu całą powierzchnię.

Oprysk przeprowadza się po skoszeniu trawnika - herbicydy są środkami kontaktowymi i wnikają przez liście, jeśli potem te liście skosimy, to ma to ograniczony sens. Z tego samego powodu najlepiej jest pominąć najbliższe podlewanie trawnika (jeśli mamy system nawadniający trzeba go ręcznie wyłączyć). Natomiast ze względu na innych użytkowników trawnika, zwłaszcza na owady zapylające dobrze jest robić oprysk wieczorem (środek zdąży się wchłonąć, a resztki zmyje rosa lub poranne podlewanie zanim przylecą owady). Jest to istotne też ze względu na temperaturę - środki ochrony roślin ogólnie najlepiej działają w temp. 15-20 *C.

Jeśli chodzi o preparaty, to chwasty dzielą się na dwie kategorie: jednoliścienne i dwuliścienne.
Chwasty jednoliścienne to perz, chwastnica jednostronna, owies głuchy, miotła zbożowa, wyczyniec polny oraz ostnice - krótko mówiąc: trawy, których na naszym trawniku nie chcemy.

źródło: internet

źródło:internet

źródło:internet

Do zwalczania tych chwastów na trawniku używa się środków: Fantom, Foxtrot, Jagura, Puma 069 EW oraz  Fusilate, Leopard 150 EC c
Założenie jest takie, że większość mieszanek trawnikowych składa się kostrzewy owczej i kostrzewy czerwonej, życicy trwałej oraz wiechliny łąkowej, które to  powinny być odporne na te hebicydy.

Przeważającą część chwastów stanowią rośliny dwuliścienne (większość roślin w naszym klimacie).

Najczęściej występujące to: mniszek lekarski (mlecz), koniczyna polna, wyka ptasia, babka lancetowata, rdesty, gwiazdnica, komosa, jaskier ostry, rumian pospolity, przytulia czepna i inne




















Te chwasty zwalcza się preparatami takimi jak: Chwastox, Dicoherb, Galoper Mniszek, Starane, Tomigan, zwykle w postaci  300-750 SL lub 250 EC czyli koncetratu rozpuszczalnego w wodzie lub koncentratu do sporządzania emulsji wodnej.

trzeba było sie uczyć rysunku

wszystkie plagi egipskie

W tym roku zima była łagodna, więc wszystkie plagi przetrwały i wyłażą. Mam więc:
 misecznika na cisie,
ochojnika (na różnych iglakach),
miodownicę na bukszpanie,
zwójki na irdze błyszczącej (wyjątkowo ją lubią) i dereniu,
przędziorka na śnieguliczce i barwinku,
mszyce na różach, dereniu, porzeczce, tawule, klonie ...
A nawet mączlika szklarniowego - który w naszym klimacie powinien występować tylko w szklarniach ...
I wszystkie te zdjęcia były zrobione w przeciągu tygodnia.
Szczęśliwie większość z tych plag można zwalczyć poprzez oprysk preparatem owadobójczym systemicznym, typu : Fastac , Mospilan* czy na mszyce Nerelle

(

misecznik na cisie

miodownica na bukszpanie

ochojnik na sośnie, początki

zwójka na irdze błyszczącej

*misecznika zwalcza z tych tylko Fastac, na ochojnika najlepiej pryskać Promanalem w okresie pękających pąków, ale jeśli przetrwał, lub się go zbyt późno zauważyło to zostaje Mospilan lub Fastac, Nurelle jest kontaktowe

cuda wianki

 Od tygodnia polowałam na te zdjęcia, bo koniecznie chciałam podzielić się dobrą nowiną. Te maty montowane są przed zimą, żeby zapobiegać spychaniu i rozbryzgiwaniu na trawniki słonego śniegu, błota pośniegowego itp. Osłaniają trawnik i krzewy przed skutkami zasolenia i areozolu solnego (sól biała śmierć). Jest to naprawdę potrzebne, wręcz konieczne i bardzo się cieszę, że Warszawa wreszcie wykonała krok w tym kierunku. Szkoda tylko, że jest to jedyne miejsce gdzie zauważyłam taką konstrukcję. A przydałaby się przy każdej większej ulicy, zwłaszcza jeśli rosną przy niej blisko rośliny, a jeszcze bardziej jeśli są to rośliny młode lub/i niedawno posadzone.

życie z perspektywy

Widziałam dziś kiedyś całe pola wiatraków... w morzu.

Warstwę chmur wyglądającą jak wypełnienie z poduszek, ale też na tyle solidnie, żeby samolot miał się od  niej odbić jeśli spróbuje przelecieć.

Z góry angielskie pola uprawne wyglądają znacznie lepiej niż polskie. Są bardziej zielone, mniej geometryczne i podłużne. Kształtem przypominają bardziej plamy na skorupie żółwia i niemal zawsze mają obwódkę z wąskiego pasma drzew i krzewów. Nasze są wąskie i długie, w zastraszającym stopniu pokryte folią lub nagie (jeszcze), a miedze na których rosną te drzewa i krzewy zniknęły.
A to nie dobrze, bo prócz estetyki spełniają też ważną rolę ekologiczną, zatrzymują wiatry, migrację szkodników, i pestycydy przelatując z pola na pole. Za to pomagają migrować większym zwierzętom, które na odsłoniętych polach nie czyją się komfortowo. Są mieszkaniem dla całej masy pożytecznych owadów i małych ptaszków, które żywią się owadami (szkodnikami).
Czytałam też że miasta są dziś lepszym środowiskiem dla pszczół niż wsie.
Bo na wsiach w wielohektarowych uprawach się pryska, dużymi dawkami, niemal wszędzie i na wszystko.
A w mieście nawet jeśli jest większe skażenie spalinami i pyłem zawieszonym, to mniejsze pestycydami i herbicydami, bo łatwiej jest te kilka gąsienic zebrać i wypielić te kilka chwastów na balkonie niż jechać do sklepu po środek chemiczny i jeszcze musieć go wybierać. A nawet jeśli już korzystamy, to spryskujemy ten konkretny żywopłot, albo ulubiony krzak róży, a nie całą przecznicę.
Bo środki przeznaczone do amatorskiego użytku mają mniejsze stężenia i krótszy okres karencji (kiedy jeść nie wolno, ani pszczół do szklarni wpuszczać) i zawsze jest kawałek miejskiego trawnika, albo ogródek sąsiada mniej "dbającego" o swoje niż nasz i tam można przeczekać aż będzie bezpiecznie.
Bo teraz modnie jest dbać o ekologię i pszczoły i (może nie koniecznie z sensem) stawiać "hotele dla pszczół", ptasie budki*, siać polne kwiaty i hodować zioła w doniczkach.
Bo w mieście jest znacznie więcej gatunków roślin.
 
Część tego posta czekała na opublikowanie od kwietnia, kiedy to się przeprowadzałam. Teraz gonię w piętkę organizując kolejne diametralne zmiany w moim życiu, ale...
Wygląda na to że uda się od czasu do czasu wypłynąć na powierzchnię spraw "do załatwienia" i może coś przeczytać, coś napisać. Fingers crossed

*dobrze by było pamiętać żeby były nieimpregnowane, niezbyt gładkie, zwłaszcza od środka. Żeby otwór wejściowy był nie za duży i żeby wieszać je tak, aby drapieżniki nie miały dostępu, żeby deszcz i wiatr nie wpadały przez dziurkę

community garden cd

Community garden mogą wyglądać też tak:

Przechodząc przez park przy jednym z kanałków można zajrzeć do małych kwater-ogródków. Są w różnych stylach (np. ten po prawej jest marokański) i zwykle posiadają zbiorniczek wodny, zamknięty niewielką "tamą"

a w tym budynku jest "baza" cały sprzęt potrzebny do pielęgnacji ogrodu, szafki, stoły... bębny (bo najwyraźniej mają tu też zaspół muzyczny i ogólnie jest to community center, nie tylko community garden).Ponoć żedby zostać ochotnikiem trzeba się zapisać na listę, bo tak dużo mają chętnych. Po ścianie wspina się iwi, a na dachu jest fantastyczny ogród warzywny.

Zazdrośćcie, bo jest czego

scrapbook

czyli zeszyt z wycinkami.
Artykuły z gazet, przepisy, zdjęcia, pocztówki, kawałek koronki itp.

Ze względu na notoryczny brak czasu, ostatnimi czasy prowadzenie bloga tak jak to robiłam dotychczas
(nie żeby mi to wychodziło jakoś regularnie i dobrze) nie wchodzi w rachubę.
Dlatego też zamieniam bloga w internetowy odpowiednik scrapbook'a.
Oto mój pierwszy wycinek:

Alan Titchmarsh's Garden Secrets -bardzo fajna seria o najbardziej inspirujących (subiektywna opinia autora) ogrodach Anglii. O tym jak dzisiejsi ogrodnicy się od nich uczą i co zwykły ogrodniczy zjadacz chleba może od nich podpatrzeć do swojego ogrodu.
Bardzo inspirujące.

community garden

Fajna sprawa. Popularne na zachodzie i powolutku zaczynają się też pojawiać w Polsce.
W gruncie rzeczy idea jest prosta. Community garden (ogród komunalny, choć ja wolę tłumaczenie społecznościowy) jest to kawałek ziemi uprawiany wspólnymi siłami przez grupę ludzi.
Zdaje się, że wywodzi się to z Anglii, gdzie budowano niewielkie osiedla ze wspólnymi ogrodami. Nadal jest zresztą takich sporo w Londynie.
Poza ogólną koncepcją ogrody komunalne różnią się między sobą znacznie. Mogą wyglądać tak:

To wersja chyba najbardziej zbliżona do "oryginału". Prywatny, zamknięty community garden, do którego dostęp mają tylko mieszkańcy okolicznych domów. Zwykle ma postać ogrodzonego skweru otoczonego budynkami. Czasem przylega do jednej ze "ścian" i wtedy mieszkańcy mogą wychodzić prosto do ogrodu. Inni muszą użyć kulczyka do furtki i przejść przez ulicę 

To wersja hippstersko-proekologiczna. Ten konkretny ogród jest nastawiony na mobilność. Chodzi o to, żeby w razie gdyby pojawiła się konieczność opuszczenia miejsca, w którym w danej chwili znajduje się ogród (community gardens często "odzyskują" przestrzeń np. po starych magazynach,albo wyburzonych budynkach, nierzadko są to miejsca o nieuregulowanym statusie prawnym) nie było z tym większych problemów i nie stracić roślin. Do tego dochodzi recykling (choćby tej kanapy -czyż nie jest fantastyczna
?)

 Może być też typ, gdzie uprawia się głównie warzywa na wyniesionych rabatach. Może być tak, że wszyscy zajmują się całym ogrodem, albo tak, że każdy ma swój kawałek i uprawia na nim z grubsza co chce.W "moim" community garden wszyscy zajmują się właśnie całym ogrodem, pod czujnym okiem opiekuna ogrodu, a jeśli akurat jest zbiór, to rozdziela się go pomiędzy osoby akurat pracujące w danym momencie w ogrodzie. Aktywności ogrodowej można poświęcać tyle czasu ile mamy ochotę: można pojawiać się na każdym spotkaniu grupy ogrodniczej (3x w tyg) lub raz na 2 miesiące. A sam ogród jest otwarty codziennie i pełni funkcję parczku.

To tylko 3 z wielu typów. Są też wilflower/wildlife community gardens (enklawy dla zwierząt i ludzi w sercu miasta), ale zdjęcia z nich nie wyglądają tak dobrze. Ogólnie rzecz biorąc community gardens często łączone są z edukacją, promowaniem zdrowego trybu życia, uprawianiem własnych warzyw lub zachęcaniem dzikiej fauny do życia w mieście. Dlatego też są bardzo różnorodne i zasady w każdym są trochę inne.