Pokazywanie postów oznaczonych etykietą alkohol. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą alkohol. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 listopada 2013

różowe migdały

Ostatnio zastanawiałam się jakie jest moje ulubione ciasto, albo jakie są moje ulubione kwiaty. I wychodzi mi, że nie mogę się zdecydować. Oczywiście są typy które lubię bardziej niż inne. Na przykład uwielbiam jaskry.
Choć skłonność do różowego, to nowa rzecz :D
A szarlotki i ciasta z jabłkami lubi chyba każdy...
Ta jabłkowa tarta jest na tyle dobra, że do zdjęć udało się dotrwać tylko jednemu, jedynemu, odłożonemu zawczasu kawałkowi.
Co oczywiście nie przeszkodzi mi trochę pomarudzić, bo jest moim zdaniem trochę za słodka. Następnym razem część marcepanu (i tak użyłam mniej, bo w przepisie podane było 225-250g na 500 g jabłek) zastąpię dodatkową porcja płatków migdałowych i na pewno zrezygnuję z posypywania ciasta cukrem.






Marcepanowo-cytrynowa tarta z jabłkami  
Na spód:
100 g mielonych migdałów
125 g mąki tortowej
2,5 łyżki soku z cytryny
1 łyżka miodu ( u mnie golden surup)
2 łyżki dobrze schłodzonego Amaretto (wody lub innego alkoholu)
110 g zimnego masła
2 łyżki jogurtu naturalnego
szczypta soli
Na warstwę jabłkową:
600 g startych jabłek
225g zimnego marcepanu *
2-3 łyżki płatków migdałowych
sok z połowy cytryny
skórka otarta z całej cytryny

Zagnieść spód. Połączyć sypkie składniki (mąkę, migdały i sól), zrobić zagłębienie dodać płynne składniki (miód, jogurt sok z cytryny alkohol) oraz masło. Zgnieść. Blachę (dużą, np. z wyposażenia piekarnika) wyłożyć papierem do pieczenia. Przełożyć ciasto i cienko rozwałkować (by uzyskać placek o średnicy minimum 30 cm). Wstawić blachę z ciastem do lodówki na min 2 h Na pół godziny przed wyjęciem ciasta z lodówki nagrzać piekarnik do temperatury 175 stopni i przygotować jabłka: na tarce do jarzyn zetrzeć jabłka, pokropić sokiem z cytryny, dodać skórkę i zacząć ucierać marcepan. Żeby się nie sklejał ucierać go partiami i od razu mieszać z jabłkami. Jabłka przełożyć na tartę wyjętą z lodówki. Brzegi założyć do środka. Jeżeli się połamią nic nie szkodzi.Posypać jabłka płatkami migdałowymi i wstawić blaszkę do piekarnika i piec 25- 35 minut z nawiewem. Warto sprawdzić w czasie pieczenia czy ciasto zbyt szybko się nie przyrumienia – jeśli tak, przykryć je folią aluminiową i piec dalej.

*marcepan powinien być zimny żeby łatwiej się ścierać i mniej sklejać

niedziela, 15 września 2013

a figa... z winem

Jak ten czas wszystko zmienia.
Z biegiem czasu gusta się zmieniają (ale czy ewoluują ?). U mnie najbardziej widać to chyba w kwestiach związanych z jedzeniem.
Pamiętam pierwsze zachłyśnięcie się blogami kulinarnymi za sprawą White Plate. Absolutne objawienie.
Teraz zaglądam tam coraz rzadziej, coraz mniej przepisów zapisują sobie do powtórzenia, a czasem nawet nie doczytuję postów do końca.
Czy to ja się zmieniłam, czy styl autorki bloga, a może oba ?
Na Moje Wypieki też zaglądam coraz bardziej sporadycznie, a przecież 3/4 przepisów których użyłam/ używałam, zwłaszcza na początku pochodzi stamtąd (choć nadal gdy mam ochotę coś upiec, a nie wiem co jest to pierwsze miejsce, gdzie zaglądam).
Wraz z wydłużaniem się mojej listy blogów jestem coraz mniej bezkrytyczna i coraz bardziej wybredna, choć oczywiście zdarzają się miejsca w sieci, przy których zachodzę w głowę,
jak to się stało, że nigdy wcześniej tam nie trafiłam. Po linkach, jak po nitkach przechodzę dalej, zyskuję nowe miejsca, rezygnuję ze starych.
Nowe, ciekawe przepisy skłaniają mnie do użycia nowych ciekawych połączeń, składników.
Często zaskakujących dla mnie samej.
Jeszcze niedawno nie ruszyłabym figi, krzywiłam się na myśl o jogurcie naturalnym i kozich serach, a teraz stały się właściwie must have w mojej kuchni. Nie do uwierzenia, ale nie jadałam też szparagów i kaparów.

W każdym razie jednym z moich ostatnich blogowych odkryć jest Magazyn Kuchenny. W chwili obecnej chyba właśnie stamtąd pochodzi większość przepisów opatrzonych etykietką "po prostu muszę zrobić".
Oczywiście nie oznacza to, że zrobię to dokładnie tak, jak jest w przepisie ^^

Ten deser powstał ze swobodnego zmiksowania 3 przepisów, z czego 2 pochodzą z Magazynu właśnie.
Panna kotka z tapioką chodziła za mną już od jakiegoś czasu, więc jak zobaczyłam jogurtową panna cottę z figami (od razu pomyślałam, że figi powinny być karmelizowane do tego), a potem jeszcze figi zapiekane w innym syropie  to przepadłam. Oczywiście w syropie winnym (absolutnie zniewalający smak ! Już nawet fig w nim nie trzeba) zmieniłam przyprawy (nie przepadam za anyżem) i zmniejszyłam ilość o połowę, a pannę kotkę zrobiłam, jak zwykle, po swojemu.

jogurtowa panna kotka z tapioką
1/2 szklanki śmietanki kremowej (30% lub 36%),
1/2 szklanki jogurtu naturalnego
1 szklanka mleka,
1/4 szklanki tapioki,
1,4 szklanki cukru,
2,5 łyżeczki żelatyny,

Tapiokę ugotować w mleku z cukrem (około 10 minut aż perełki staną się przezroczyste i miękkie).  Dodać śmietankę i ponownie podgrzać całość do czasu aż zacznie wrzeć, ale nie gotować. 1,5 łyżeczki żelatyny rozpuścić w łyżce gorącego mleka lub wody i rozprowadzić z gorącą tapiokową masą Przestudzić trochę, wmieszać jogurt. Wlać do foremek i pozostawić do stężenia.
Figi zapiekane w winnym syropie

1/2 czerwonego wytrawnego wina
75 g cukru
2 łyżki miodu
10 ziarenek różowego pieprzu
1 listek limonki (kafir lime)
figi 8 sztuk
oregano 
Wino wlać do szerokiego garnka, wymieszać z cukrem i miodem. Dodać pieprz i listek. Zagotować, następnie zmniejszyć ogień i pozwolić winu pyrkać, dopóki połowa nie odparuje, 15-20 minut. Przecedzić przez sitko, żeby pozbyć się przypraw. Gotować dalej, mieszając, aż wino nabierze konsystencji syropu. Uwaga syrop może się łatwo przypalić.
Rozgrzać piekarnik do 180ºC.
Figom przekroić na pół,ułożyć ciasno w naczyniu do zapiekania i polać syropem, posypać oregano, zapiekać ok pół godziny.

niedziela, 1 września 2013

muffinki jeżynowe z Malibu

Przyznaję, Malibu jest tu praktycznie nie wyczuwalne, bardzo delikatna nuta, ale nadal muffiny są taaakie dobre!
muffinki jeżynowe z Malibu
ok 120 g mąki
1/2 szklanki cukru
łyżeczka proszku do pieczenia
jajko
1/3 szklanki oleju/oliwy z oliwek
1/4 szklanki likieru kokosowego(Malubu)
ok.1/4 szklanki mleka
700ml jeżyn

W jednej misce wymieszać składniki suche, w drugiej mokre (z wyjątkiem jeżyn), połączyć zawartości obu misek. Ciasto powinno mieć konsystencję gęstej śmietany. Dla uzyskania odpowiedniej konsystencji można dolać odrobinę więcej mleka, lub dosypać mąki. Wmieszać jeżyny i przełożyć do foremek. Piec w temp. 180*C przez ok 20 minut, do "suchego patyczka"

czwartek, 29 listopada 2012

happy birthsday to me



M. zrobił mi wczoraj niespodziankę biorąc wolne w środku tygodnia, specjalnie na moje urodziny. Nic mi wcześniej nie powiedział, a nawet żeby nie zepsuć niespodzianki wstał i poszedł na 7 rano na siłownię. Twardziel. Z resztą wyszło mu troszkę gorzej, bo cały dzień mżyło (dziś dla odmiany było ładnie), a ścieżka spacerowa, którą wybraliśmy prowadziła przez tereny gazowni (o fu, ale zaiwania) i w dodatku okazała się ślepą uliczką. Trudno.
Mimo wszystko miło go było mieć obok.
No i pozwoliło mi zrobić fajny, dwudaniowy obiad urodzinowy (i to przed 19). W którym główną rolę odgrywała gruszka i ser pleśniowy.
Po pierwsze była sałatka. W oryginale stąd, ale ja trochę pozmieniałam: pistacje na orzechy włoskie, miód z sosu na łyżkę lemon curda, no i ser był za bardzo jak camembert, a za mało jak ser z niebieską pleśnią, no i dodałam ze 2 garście pokrojonej sałaty lodowej. Wyszło naprawdę przyzwoicie, ale na przyszłość jednak poszukam sera o mocniejszym smaku.

 sałatka z gruszką i serem pleśniowym
1 1/2- 2 gruszki (zależy od wielkości)
kawałek (ok. 200 g) sera z niebieską pleśnią
2 garście rukoli
2 garście pokrojonej/porwanej sałaty lodowej
garść orzechów włoskich

1 1/2 łyżki octu balsamicznego
1 łyżka lemon curda
2 łyżki oliwy z oliwek
sól, pieprz
opcjonalnie: ząbek czosnku

Sałatę i rukolę ułożyć na talerzu, gruszki pokroić w plastry lub pół-plastry (polecane jeśli gruszka twarda), ser w kostkę, ułożyć na sałacie . Składniki sosu lekko podgrzać (do rozpuszczenia się lemon curda), wymieszać, orzechy pokruszyć na wierz, polać sosem.

Po drugie był przepyszny, zapiekany camembert z sosem kahlua. Tu jedyne co zmieniałam, to trochę za długo podgrzewałam sos i zrobił się karmel, nie było to jednak zamierzone. Dlatego po przepis odsyłam do Any-Marii. Powiem tylko, że danie to szybkie, wykwintne i spokojnie wystarcza na obiad dla dwójki, o ile poda się je z chlebem, choć gruszki (lub krakersy jak sugerowane jest w przepisie) też świetnie pasują.

A na deser był tort-nie-tort czyli jesienna wersja "pani Walewskiej", która chodziła za mną już od jakiegoś czasu i tylko szukałam pretekstu żeby ją zrobić. Z tortem to ciasto ma wiele wspólnego i i warstwy są (sporo warstw) i krem jest, tylko, że ciasto kruche zamiast biszkoptowego, trochę płaskie ni żeby wbić świeczki trzeba by było uprzednio wywiercić na nie dziurki. Z ciastem było trochę kłopotu (częściowo z mojej winy). No i na koniec uważam, że choć dobre jest zdecydowanie za słodkie. Powideł trzeba używać koniecznie kwaśnych, no i trzeba rozważyć zmniejszenie ilości cukru. Przepis pochodzi z "Moich wypieków" z moimi modyfikacjami.

jesienna pani Walewska
kruche ciasto:
2 szklanki mąki pszennej
125 g masła, zimnego
1/3 szklanki cukru pudru
3 żółtka
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 opak. cukru wanilinowego

3 białka
1/2 szklanki cukru
1/2 słoiczka powideł śliwkowych (u mnie czekoladowych z tego przepisu)
100 g łuskanych orzechów włoskich, posiekanych
Krem:
250 ml mleka
1 żółtko
1 1/2 łyżki mąki pszennej
1 łyżka mąki ziemniaczanej/kukurydzianej
1 1/2 łyżki cukru (moim zdaniem można zrezygnować)
1/2 opak. cukru wanilinowego (moim zdaniem można zrezygnować)
75 g masła, w temp. pokojowej
50 ml likieru orzechowego (lub innego pasującego - u mnie kahlua)
polewa:
ok. 80 gorzkiej czekolady (w oryginale pół na pół z mleczną, ale ja uznałam, że za słodko)
40 g masła
2-3 łyżki likieru (zamiast czekolady mlecznej)

    Z podanych składników zagnieść kruche ciasto, podzielić na 2 części, rozpłaszczyć, zawinąć w folię i włożyć do lodówki na 2 h.
    Formy o wymiarach 22 x 22 cm (ok.500 cm2) wysmarować masłem, wyłożyć papierem do pieczenia. Obie części schłodzonego ciasta wyłożyć do form, wylepić dno, wyrównać. Posmarować połową powideł śliwkowych (ja zapomniałam, więc dodałam jedną warstwę powideł, po pieczeniu).
    Białka ubić w misie miksera na sztywną masę, pod koniec dodając cukier, łyżka po łyżce. Połowę ubitych białek nałożyć na powidła*, posypać połową orzechów włoskich.
    Piec w temperaturze 180°C przez około 45 - 50 minut. W taki sam sposób postąpić z resztą ciasta kruchego by powstały dwa jednakowe blaty.
    Przygotować krem. Jedną szklankę mleka zagotować z cukrami. Drugą zmiksować z żółtkami i mąką (jak na budyń), dodać do gotującego się mleka, zagotować. Ostudzić, przykrywając folią spożywczą.
    Masło utrzeć na puch. Stopniowo dodając wystudzony budyń, cały czas ucierając (miksując). Stopniowo dodawać alkohol, ucierając.
   (polewa) W małym garnuszku umieścić masło, roztopić. Zdjąć z palnika, dodać posiekaną czekoladę, poczekać do jej roztopienia, mieszając od czasu do czasu.
   Nałożyć krem na pierwszy placek wyrównać. Przykryć drugim blatem, odwracając go uprzednio warstwą orzechowo - śliwkową do dołu i polać polewą czekoladową. Ciasto schłodzić. Przechowywać w lodówce.


słowko dnia: insatiable - nienasycony

sobota, 21 lipca 2012

rozpusta imieninowa

Mama M. poprosiła mnie o ciasto na imieniny. Akurat trafiła na nagromadzony przez długi czas niepieczenia entuzjazm, więc jej "impreza" imieninowa zamieniała się w słodką orgię.
Była moja wariacja na temat tiramisu ( z sosem z octu balsamicznego i creme de cassis* zamiast kawy i dużą ilością malin, bardzo owocowa propozycja) i
tort bezowy z wiśniami i nutą herbacianą
9 białek
450 g miałkiego cukru
1 1/2 łyżeczki mąki ziemniaczanej
1 1/2 łyżeczki octu balsamicznego

(1 1/2 raza ten przepis)
2 opak. śmietany 36%
wiśnie

80 ml mleka
80 ml śmietanki 30/36%
3 torebki herbaty earl gray
2 łyżki cukru
2 żółtka

Białka ubić na sztywno. Pod koniec ubijania dodawać po łyżce miałkiego cukru, mąkę ziemniaczaną i ocet.
Blaszkę wyłożyć papierem do pieczenia. Na papierze narysować okrąg, nieduży, dwadzieścia kilka cm średnicy. Wyłożyć na niego masę białkową. (ja zrobiłam jeden cały blat i jeden "obwarzanek") Wstawić do nagrzanego do 180 stopni piekarnika i po 5 minutach przykręcić temperaturę do 150 stopni. Piec 1,5 godziny. Studzić w uchylonym piekarniku.

W międzyczasie wyrwać biednym wisienkom ich małe, drewniane serduszka (czyli wydrylować) i przygotować sos herbaciany: śmietanę, mleko i herbatę umieścić w garnuszku, podgrzewać, aż całość zawrze. Ostawić (torebki wyjąć i wycisnąć). Żółtka utrzeć z cukrem na puszysto, powoli, mieszając wlać zawartość garnuszka, a następnie całość znów wlać do garnuszka i podgrzewać, aż sos zgęstnieje.

Ubić śmietanę. Wyłożyć ją na bezę, polać sosem, dorzucić wiśnie, przykryć drugą warstwą (opcjonalnie).




letnie "tiramisu"
[uwaga duża porcja !]
opakowanie biszkopcików
2 koszyczki malin
3 opakowania serka mascarpone (łącznie 750g)
3 żółtka
pół szklanki (do smaku) likieru amaretto/toffi/tiramisu

2 łyżki gorzkiego kakao

4 łyżki octu balsamicznego
4 łyżki creme de cassis
2 łyżki wody

Żółtka utrzeć. Po trochu dodawać serek mascarpone i likier (do smaku) aż do połączenia wszystkiego w gładką masę.

Likier porzeczkowy (creme de cassis) , ocet balsamiczny i wodę wymieszać, maczać w otrzymanej biszkopciki i układać ściśle na dnie naczynia (można polać resztką sosu jeśli zostanie).

Nałożyć cienką warstwę kremu mascarpone na biszkopty, ułożyć na tym połowę malin, przykryć resztą kremu.
Oprószyć wierzch kakaem, ułożyć na nim resztę malin. Najlepiej podawać schłodzone.

*Inspirację dotyczącą octu balsamicznego i malin zaczerpnęłam stąd, ale ze względu na brak wody różanej wykorzystałam (kiedyś tam) creme de cassis i tak mi zasmakowało, że będę korzystać częściej (zwłaszcza, że ten który posiadam to podróba i bez octu nie smakuje tak dobrze)

wtorek, 6 grudnia 2011

moje torty urodzinowe

nr 1 delikatny kwiatowy - na świętowanie z dziadkami
tort różano-malinowy
biszkopt (stąd)
* 5 jajek
* 3/4 szklanki cukru
* 3/4 szklanki mąki pszennej
* 1/4 szklanki mąki ziemniaczanej
Białka oddzielić od żółtek, ubić na sztywną pianę. Pod koniec ubijania stopniowo dodawać cukier, po kolei żółtka, mąki wymieszać, przesiać i delikatnie wmieszać do ciasta (cały czas ubijając).
Dno blachy wyłożyć papierem do pieczenia, boków formy niczym nie smarować. Wyłożyć ciasto. Piec w temperaturze 160 - 170ºC około 30 - 40 minut ( do tzw. suchego patyczka).

poncz:
1/2 szklanki syropu malina z dziką różą Herbapolu
1/2 szklanki wódki
1 1/2 szklanki przegotowanej wody
wszystkie składniki wymieszać i nasączyć wystudzony i przekrojony biszkopt, przekładając kremem
krem:
500g śmietany kremówki 36%
250g serka mascarpone
ok. 1/3-1/2 szklanki syropu z płatków róży
śmietanę ubić pod koniec ubijania dodać ser i po trochu dolewać syrop (do smaku)

tort nr 2 dla dorosłych dzieci - ani trochę subtelny (nawet poszły żarciki typu "no pij swój tort, toast trzeba wznieść")
tort czekoladowy z brandy
biszkopt
* 5 jajek
* 3/4 szklanki cukru
* 1/2 szklanki mąki pszennej
* 1/4 szklanki mąki ziemniaczanej
* 1/4 szklanki kakao
Białka oddzielić od żółtek, ubić na sztywną pianę. Pod koniec ubijania stopniowo dodawać cukier, po kolei żółtka, mąki i kakao wymieszać, przesiać i delikatnie wmieszać do ciasta (cały czas ubijając).
Dno blachy wyłożyć papierem do pieczenia, boków formy niczym nie smarować. Wyłożyć ciasto. Piec w temperaturze 160 - 170ºC około 30 - 40 minut ( do tzw. suchego patyczka)
poncz
łyżka cukru
3/4 szklanki brandy
1 1/2 szklanki przegotowanej wody
nasączyć wystudzony i pokrojony biszkopt przekładając kremem
krem
ok600g sera mascarpone
150 g gorzkiej czekolady
czekoladę połamać, rozpuścić w kąpieli wodnej. Ser delikatnie ubi c i stopniowo dodawać rozpuszczoną czekoladę

Niestety zdjęć nie ma i nie będzie, bo aparat był upadł i się zepsuł

niedziela, 13 listopada 2011

danie kolokwialne nr 3

Dzisiaj o kasztanie jadalnym (Castanea sativa), który jest jedną z najważniejszych roślin sadowniczych klimatu umiarkowanego. Należy do rodziny Bukowatych, po raz pierwszy został opisany w 1768, pochodzi z Kaukazu, uprawia się go też w Azji Mniejszej, Chinach, Japonii i basenie Morza Śródziemnego.
W okolicy Morza Śródziemnego jest zwykle pozostałością po Rzymianach, ponieważ był sadzony na granicach Imperium Rzymskiego (stąd jest w Niemieckich lasach, na Wyspach Brytyjskich i w południowej Słowacji)
Dorasta do 35 metrów wysokości, ma gęstą kulistą koronę, omszone młode pędy i brunatną spękaną korę. Charakterystyczne są błyszczące, ciemnozielone liście, w których na każdy nerw przypada jeden ząbek na brzegu (liścia) oraz owoce zamknięte z zielonej skorupie pokrytej gęsto ostrymi klapami. Ale zanim dojdzie do owoców - kwiaty męskie to długie, żółto-zielone "kotki"/"frędzle" podobne do tych leszczynowych, żeńskie natomiast są niepozorne ukryte w kątach liści (na tej samej roślinie co oznacza, że kasztan jest rozdzielnopłciowy, jednopienny) pojawiają się na przełomie czerwca i lipca, a owoce dojrzewają na przełomie października i listopada. Z powodu tego długiego okresu wegetacyjnego kasztany nawet jeśli zawiążą u nas (w Polsce) owoce to plonu nie wydadzą (ale rosną). W innych miejscach świata, tych z długim okresem wegetacyjnym, kolczata skorupa pęka na dojrzałych owocach trzema czterema klapami ukazując znajdujące się wewnątrz orzechy- przeważnie 2 lub 3, tylko w przypadku wyselekcjonowanych odmian 1.
Orzechy te są półokrągłe, z jednej strony spłaszczone, ciemne i błyszczące pokryte woskowatą skórką świetnie nadają się do przechowywania i transportu. Zawierają dużo skrobi (do 60%) i cukrów (20%), sporo witamin z grupy B, wit. C, PP, lecytyny fosforu i potasu. W basenie Morza Śródziemnego często ratowały ludzi od głodu, stanowiąc tanie i bogate źródło pożywienia.

Mogą być jadane na surowo, gotowane oraz bardzo popularne, pieczone lub prażone - w papierowej tutce, parzące w palce, na ulicy (głównie we Włoszech, ale w Polsce też widziałam - przy Cmentarzu Bródnowskim, na Wszystkich Świętych). Często też robi się z nich pasty, dżemy, pure oraz ... mąkę.
Z mąki robi się placki, zupy (np. rzymską "Polente" - prażony jęczmień, proso lub orkisz z mąką kasztanową, siemieniem lnianym, kolendrą i solą - pierwsza zupka instant, wystarczy zalać wodą) oraz nugat (mąka kasztanowa, karmel i miód).
Często gotuje się je również w cukrowym syropie, a następnie obsusza - otrzymuje się wtedy marrons glaces, które sprzedaje się w wytwornych bombonierkach*

Z pure kasztanowego można zrobić deser o wdzięcznej nazwie Mount Blanc (choć widziałam też wersję z monte bianco), który ja zrobiłam z przepisu Anny-Marii z Kuchanrni i choć ze szprycą cukierniczą nie lubimy się zbytnio (a beza się spiekła), to musiałam go zrobić. Oto efekt, ale wcześniej Mount Blanc w wersji Matki Natury (zdjęcie udostępnione ze zbiorów M. - jak wszystkie górskie)


Mount Blanc3 białka
160 g cukru
250 g kremu kasztanowego ( gotowego z puszki)
2-3 łyżki soku z cytryny
3-4 łyżki brandy (może być rum)
150 ml śmietany kremówki

Białka ubić na sztywną pianę. Pod koniec ubijania dosypywać stopniowo cukier i dalej ubijać aż do uzyskania gładkiej, sztywnej i lśniącej piany. Piekarnik rozgrzać do temperatury 140 stopni. Ubitą pianę przełożyć do szprycy lub rękawa cukierniczego. Na wyłożoną papierem do pieczenia blachę wyciskać spiralnie koła o średnicy ok. 5cm. Na obrzeżach koła wycisnąć małe kleksy (o średnicy 1 cm), które będą stanowiły "obramowanie" bezowej podstawy. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec przez ok. 50 minut. Po tym czasie wyłączyć piekarnik i trzymać w nim bezy do całkowitego wystudzenia.
Krem kasztanowy połączyć z sokiem z cytryny i alkoholem. Gotowy krem przełożyć do rękawa cukierniczego i wyciskać spiralnie na bezową podstawę, tworząc lekko spiczasty wierzchołek.
Śmietanę ubić na sztywno i nakładać niewielki kleks na wierzch deseru.


*czy to nie ciekawe, że teraz wytworne i ekskluzywne są zazwyczaj dania wywodzące się z kuchni biedoty ?

poniedziałek, 5 września 2011

Rozstania i powroty*

aparat wrócił. rodzice też.
zdążyłam odkurzyć i podlać kwiatki (do których mama się momentalnie dorwała i spędziła 4 godziny skubiąc i uszczykując) ale obiad już robiłam jak przyjechali.
Ponieważ ostatnie dni są śliczne i zimne (cieeerpię!) zrobiłam coś lekkiego w smaku i konsystencji ale już bardziej jesiennego niż letniego (a lata w cale nie było w tym roku i kiedy ludź miał sobie podładować akumulatory?!)

makaron w sosie gruszkowym
ok. 375g makaronu (u mnie razowe tagliatelle)
opakowanie serka mascarpone (250g)
2 spore gruszki
pól szklanki muscato
szklanka bulionu lub 2 kostki rosołowe i szklanka wody

Makaron ugotować według przepisu na opakowaniu. Gruszki obrać, pokroić na kostki. Połowę gruszkowych kosteczek wrzucić na patelnię zalać bulionem i muscato i gotować aż zmiękną. Całość sosu (i "woda i gruszki") zmiksować na gładką masę z serkiem mascarpone, przelać z powrotem na patelnię, zacząć podgrzewać i dorzucić resztę gruszek i makaron. Podgrzewanie skończyć kiedy będzie wystarczająco ciepłe do jedzenia

a oprócz tego przyszła paczka, a w niej moje nowe, piękne ciuszki z tego sklepu. Będą jak znalazł na tą imprezę* (tak po prawdzie do sklepu trafiłam z ich strony). Ja na nią idę , a Wy ?
czy nie są śliczne ?
i jeszcze plakat

*jakoś tak wyszło, że pasuje mi do posta, a zarazem jest tytułem imprezy - warszawski plener fotograficzny w klimatach steampunk oraz neovictorian "Steam Memories: Rozstania i Powroty"

wtorek, 25 stycznia 2011

chcieć a móc ?

Chcę plastelinę!
(i koniec sesji. Dziś naprawdę uczciwie usiłowałam się uczyć. naprawdę uczciwie i co ?!)
i mandarynki. nabrałam ochoty na mandarynkowe lampiony, co tam że po sezonie.

ciasto na brownie stąd i stąd. Tylko tym razem 2 razy tyle. I z masą powstałą z puszkowanej masy krówkowej, 2 łyżek gorzkiego kakao i łyżeczki ostrej (ale takie naprawdę ostrej, a nie udającej) papryki. Za nic nie chciała się dać dobrze formować i spływała, więc zrezygnowałam i postanowiłam zakupić andruty - do nich będzie idealna.

Ciekawe tylko jak ja się jutro na uczelnię zabiorę z tymi zaciastkowanymi puszkami ?

piątek, 31 grudnia 2010

koń trojański

i zakupy te zupełnie bezsensowne* i te bardziej praktyczne** choć też nie - niezbędne.
i jajko z dwoma żółtkami - mała niespodzianka przypominająca wakacje w Wolsztynie bardzo nudne, ale na śniadanie były jajka na miękko z dwoma żółtkami każde, a radiu płyta Emu Varius Manx.

browni klasyczne (przepis ze "Złotej Księgi Czekolady")
150g mąki pszennej
180g masła
300 g cukru
150 g gorzkiej czekolady
100g grubo posiekanych orzechów włoskich
3 duże jajka
łyżeczka proszku do pieczenia
łyżeczka aromaty waniliowego
1/4 łyżeczki soli

Podaję oryginalny przepis. Mój zmodyfikowany do konia trojańskiego zawierał w miejsce aromatu trochę brandy i łyżeczkę cynamonu, a dodatkowo jeszcze 1/3 tabliczki mlecznej czekolady Cadbury, w drobnych kawałeczkach i powstał z połowy porcji by upchnąć go do formy z IKEI w kształcie tegoż konia (też czerwony).

Czekoladę z masłem należy rozpuścić w kąpieli wodnej lub jak kto woli w mikrofali. Ostudzić, dodać cukier, wanilię, jajka i powoli wmieszać mąkę z proszkiem i solą. Na koniec orzechy; przełożyć do formy (kwadratowa 20x20cm) i wstawić do nagrzanego piekarnika (180*C) na 25-30 minut

*2 pocztówki i ozdobna taśma do pakowania prezentów w miejsce farby do metalu, której nie było
**syrop malinowo-różany, parmezan, grapefruity i pomarańcze
i myślę że można udawać, że zdjęcie miało być ruszone

niedziela, 22 sierpnia 2010

hymn na cześć koktajlu*






W Warszawie jest gorąco i jest Festiwal Sztuki Mimu
Na upał zrobiłam koktajle.
A na pierwszym festiwalowym przedstawieniu kilka zdjęć**

Koktajle zrobione są na bazie lodów waniliowych i mleka. Dla M. malinowy , dla mnie kawowy z alkoholem.
Koktajl malinowy
2 garście malin
1/4 szklanki mleka
3 łyżki kwaśnej śmietany
bryła lodów waniliowych wielkości pięści
ew. łyżka cukru

koktajl kawowy
1,5 łyżeczki kawy rozpuszczalnej
bryłka lodów waniliowych wielkości pięści
1/3 szklanki mleka
2-3 łyżki likieru ( u mnie Carolains)

całość wrzucić do blendera, zmiksować, podawać udekorowane odrobiną bitej śmietany


*Remarque
**zamieniliśmy jedną małpę na drugą, ale tą drugą jeszcze się nie umiem posługiwać, więc jakość zdjęć jest jaka jest

P.S.
wczoraj było pierwsze przedstawienie i było świetne!
festiwal trwa do 29 sierpnia www.mime.pl

czwartek, 11 marca 2010

życie bez przypraw jest jak zupa bez soli





Ostatnio moje życie jest całkiem nieźle przyprawione. I różnorodne pod względem nauki, towarzystwa i pełne egzotycznych przypraw.

W niedzielę zrobiłam Maćkowi granolę. Zwykle jada musli tropikalne. Z jakieś powodu smakują mu kandyzowane ananasy, melon i inne podobne paskudztwa, uznałam, że do tego zestawu pasuje imbir (cynamon, który był w przepisie nie, więc z niego zrezygnowałam).

Imbirowa granola
(przepis zaczerpnęłam stąd ale Ania "wzięła go od Nigelli")
baza:
300 g płatków owsianych
150 ml jabłkowego, naturalnego soku
4 łyżki miodu
50 g brązowego cukru
3 łyżki oleju
2 stołowe, czubiaste łyżki mielonego imbiru
½ łyżeczki soli

dodatki:
szklanka obranych migdałów
3/4 szklanki sezamu
opakowanie kandyzowanego ananasa
garść suszonego melona pokrojonego w drobne kosteczki
3/4 szklanki rodzynek
garść posiekanych orzechów laskowych

Wszystkie składniki bazy, sezam, pokrojone migdały (każdy przekrajałam na 3-4 części) i posiekane drobno orzechy laskowe lądują w misce. Mieszam, układam na dużej blasze (i na papierze do pieczenia) i piekę w temp. 180*c przez 20 minut. Mieszam i piekę przez kolejne 20 minut.

Również w niedzielę o godzinie 23 piekłam drożdżówki z dżemem, ale się nie pochwalę, bo nie ma czym. Chyba tylko dobrymi chęciami.
We wtorek znów były zajęcia specjalizacyjne. Bardzo, ale to bardzo żałuję że jest ich tylko 5 tygodni. Są fascynujące (choć moje koleżanki marudzą).
Tym razem mówiłyśmy o migdale zwyczajnym (Prunus amygdalus), sezamie indyjskim (Sesamum indicum), drzewie muszkatołowym(Myrystica fragrans), goździkowcu korzennym(Syzygium aromaticum), kaparze ciernistym(Capparis spiniosa), szafranie uprawnym(Crocus sativus) i kakaowcu właściwym (Theobroma cacao)

Jeśli chodzi o migdał, sezam i gałkę to jadamy wyłuskane nasienie, przy czym migdał i gałka* to drezwa, a sezam to krzew.

Migdałowiec dorasta do 10 m (nie mówię o formach ozdobnych) ma charakterystyczną szarą korę, bardzo dekoracyjne kwiaty** i kwitnie bardzo wcześnie. Czasem nawet już w lutym, zanim rozwinie liście. Jego owoc, podobny do zielonej moreli nie zmienia barwy nawet dojrzały i jest niejadalny. Nas interesuje zawartość pestki, choć w krajach gdzie migdał jest uprawiany jada się też niedojrzałe, całe owoce, a także pija się napój zwany orszadą powstały z niedojrzałych zmielonych migdałów i mleka.
Kiedyś czytałam, że skórki z migdała zawierają śladowe ilości arszeniku i można jedząc migdały się częściowo na arszenik uodpornić. To bzdura, sam migdał nie zawiera arszeniku. Jedna z odmian botanicznych migdała zawiera amygdalinę, która dopiero w wyniku hydrolizy rozkłada się do cyjanowodoru. Ale jest to forma "gorzka" i mało się jej uprawia, jest przeznaczona do tłoczenia oleju i olejków. Amygdalina nie rozpuszcza się w tych tłuszczach więc olej jest całkowicie bezpieczny i od niej wolny. Natomiast my jadamy migdały "słodkie" (Prunus amygdalus var sativa / dulce)
Muszkatołowiec jest drzewem wyższym, w stanie dzikim dorasta nawet do 25 m. Ma skórzaste wonne liście, a olejek eteryczny zawiera również kora i oczywiście nasiona. Owoce i nasiona przypominają avocado, są tylko mniejsze oraz owoc jest żółtawy, a nasienie oplecione jaskrawo-czerwoną osnówką.
Ta osnówka jest również przyprawa i przedmiotem handlu. Obok gałki muszkatołowej zwykle sprzedawane w całości (i np. Arabowie ścierają ją sobie na bieżąco do kawy) lub w proszku przedawany jest "kwiat muszkatołowy", będący niczym innym jak wysuszoną osnówką. Zawiera trochę mniej olejku, więc jest delikatniejszą przyprawą, nie zawiera skrobi, a tłuszczy w nim mniej niż w nasieniu. Jest lekki i zbiera się go mało, dlatego jest dużo droższy.
Same jądro nasienne ma 437 kcal w 100 g więc jest dość kaloryczne, ale zawiera też dużo magnezu oraz olejek eteryczny w którego skład wchodzi mirystycyna, która jest substancją halucynogenną, w krajach gdzie jest uprawiana niektórzy ją żują "na surowo" właśnie ze względu na jej halucynogenne właściwości oraz żeby zagłuszyć głód. Jednak wymaga to sporego samozaparcia. Oprócz tego i swojej roli w kuchni może służyć jako środek poronny, ale także przy leczeniu reumatyzmu, bezsenności oraz wspomaga trawienie.
Ciekawa jest budowa i wygląd przekrojonej gałki. Tam gdzie z łupiną nasienną stykała się osnówka w gałce są bordowe "żyłki" to obielmo, tylko dość nietypowo usytuowane.
Kiedyś Holendrzy starali się ograniczyć uprawę muszkatołowca tylko jednej wyspy (Moluki), ale przeszkodził im "wredny" gołąb który żywił się owocami muszkatołowca i je przenosił na inne wyspy we własnych jelitach.

Goździki, kapary i szafran to natomiast kwiaty, albo przynajmniej części kwiatu.
Dwa pierwsze to pąki kwiatowe (w goździkowcu jak się przegapi 2-dniowy termin zbioru można zebrać owoce, ale one są mniej wartościowe), w przypadku kaparów są one jeszcze marynowane w occeie lub solance, a goździki tylko suszone. Jakość goździków zależy głownie od tego skąd pochodzą***, a kaparów od stopnia rozwinięcia pąków w momencie zbioru (stąd 3 typy handlowe 1. nonpareilles 2. surfines 3. capicines z czego ostatnie są największe, najbardziej rozwinięte i najbardziej "puste") W krajach "produkcyjnych" jada się świeże i marynowane młode liście a nawet gałązki. Są traktowane jak nasz śledzik - pod wódeczkę, a korzenie się spala i z popiołu robi substytut soli. Natomiast substytutem kaparów może być knieć błotna (ryzykowne, bywa trująca) nasturcja większa (b. podobna tylko pąki i liście większe, ale można i liście i kwiaty jadać w sałatkach, albo na kanapkach****) oraz żarnowiec miotlasty.
Szafran najdroższa przyprawa świata to znamiona słupka jednego z gatunków krokusa. Wiadomo, swoją cenę zawdzięcza temu, że choćbyśmy nie wiem jak się starali to nawet z całego pola krokusów nie wyjdzie go dużo. Znany jest głownie za pośrednictwem bardzo wydajnych barwników. Są to krocyna i krocetyna i znamiona zawierają jej ~2%, a mimo to 1g szafrany potrafi intensywnie zabarwić 100 l wody. Kiedyś za pomocą szafrany barwiono tkaniny, ale trochę go teraz szkoda. Oprócz kuchennego, ma też zastosowanie przy obniżaniu ciśnienia krwi i poziomu cholesterolu w tejże. W Chińskiej medycynie ludowej używany był na uspokojenie (choć może rolę grała tu jego cena ? "Jak drogie to przecież musi działać", albo "muszę się uspokoić, bo jak nie to pójdą i kupią następną dawkę, a mnie na to nie stać")
I tym optymistycznym akcentem chyba już zakończę wtorek. O kakaowcu pisać nie będę, bo to dużo, a najciekawszego czyli jak dokładnie robi się czekoladę nie sposób się dowiedzieć.

Środa na uczelni była jak zwykle nudna, ale za to wieczorem...
Wieczorem wprosiłam się na imprezę do Mai. Bawiłam się świetnie i dowiedziałam się, że jeden z moich byłych kolegów ze studiów jest mi najprawdopodobniej znany dłużej, bo udzielał się na Orbitalu, co i mnie się zdarzało lat temu kilka. Postanowiłam zajrzeć na stare śmieci (ciekawa byłam czy znałam Adriana) i okazało się, że jeden z 2 moich artykułów na Orbitalu nadal wisi w top10. Miło.
U Mai było całkiem miło i trochę dziwnie. Gosia miała zaliczenie z masażu (dnia następnego) więc zostałam wymasowana, Majka co godzinę się mnie pytała, czy jej były nie jest cudowny (całkiem przystojna mężczyzna), a jednym zgrzytem była była obecnego Majki, a wszyscy z jednej klasy w liceum.
No a wczoraj byliśmy u Kwiatka. Raz to ja piłam - Sheridan'sa. Mrrrr. Kwiatek z Mackiem robili dla tego pierwszego kartę postaci. Może wreszcie zagramy w ten Monastyr ?
Dom Kwiatka jest jak dla mnie zbyt nowoczesny, ale drobiazgi są śliczne. Śliczne kieliszki, śliczne szklanki i ... zachwycająca figurka Chińczyka w toalecie.


* właściwie drzewo muszkatołowe, ale to skrót myślowy.A nazwa gatunkowa na to wskazuje, że to drzewo, ale one (nazwy gat.) mogą być mylące
** jak cała jego rodzina - Rosaceae, do której należą między innymi jabłoń morela i wiśnia
***gat. pochodzi z Moluki, ale już 3 w. p.n.e. Chińczycy sprowadzali je na dwór swojego władcy. Przy audiencjach głos można było zabierać tylko mając goździki w ustach.
****ładne kolorowe kanapki !

wtorek, 2 marca 2010

Na początek pozytywne zaskoczenie: gmina poczuła się do odpowiedzialności i postanowiła nam pomóc* w sprawie zalanego absolutnie wszystkiego. Bez krzyków, bez awantur, szybko i !skutecznie!. Wczoraj została przysłana koparka, która wykopała 2 dziury i szambiarka, która wybierała wodę z tych dziur. Od razu zrobiło się troszkę lepiej, ale uznano, że to mało skuteczne. Ugadano z KPNem, że strażacy mogą wypompować wodę z zalanych terenów do lasu. W końcu nasze** lasy to albo piasek przez, który wszystko przesiąknie, albo bagna nad, którymi KPN płacze, że wysychają, a woda w końcu czysta. Panowie strażacy zajmujący się tym zadaniem dostali od rodziców herbaty z rumem ( co zaowocowało napoczęciem butelki przywiezionej z Austrii i dostępnością jej dla ogółu - czyli dla mnie też).
Rum przepięknie pachniał, a ponieważ herbaty nie pijam,a 80%-owy mógłby mi nie przejść przez gardło postanowiłam wykorzystać go do ciasta, a właściwie ciastek.

Babeczki mocno rodzynkowe

40g mąki z prosa
40g mąki pszennej pełnoziarnistej
70 g krupczatki (lub zwykłej)
50 g cukru trzcinowego
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
2 białka z jajek
3 garście rodzynek
pół szklanki rumu
pół szklanki wody
pół łyżeczki aromatu rumowego ***

mąkę z prosa zakupiłam już jakiś czas temu i dodaję do ciast kiedy chcę, żeby nie były takie "białe" i niezdrowe. A tylko białka dlatego, że żółtka byłam już spożyłam w postaci kogla-mogla.
Rodzynki namoczyłam w wodzie z rumem. Mąki wymieszałam z proszkiem i cukrem, dorzuciłam jajka i rodzynki wraz z całą zalewą. Wymieszałam ponakładałam do foremek piekłam ~1/2h w 180*C

Ciastka wyszły odrobinę gumowate, lekko orzechowe w posmaku i ziarniste w konsystencji. Mało pachniały rumem ( z którego powodu powstały), ale za to miały chrupką skórkę i duuużo rodzynek, którym zawdzięczały słodycz (bo samo ciasto było mało słodkie) i bardzo ładny kolorek.

Zajęcia były też dziś fajne. Kontynuowaliśmy rodzinę imbirowatych i dziś omówiłyśmy kurkumę i kardamon. Dostałam sadzonkę kardamonu do domu i mam szczerą nadzieję, że przetrwał podróż do domu.
Jeśli chodzi o kardamon to powiem tylko, że: Elletaria cardamonum trochę "wyłamuje się" ze swojej rodziny bowiem spożywamy nasiona nie kłącza (te służą tylko jako materiał rozmnożeniowy), że to co kupujemy pod nazwą nasion to najczęściej owoce - torebki a od 4 do 8 nasion znajduje się w środku. Tylko one zawierają olejek aromatyczny, dla którego ceniony jest kardamon. Roślina jest całkiem ozdobna i aromatyczna kiedy ją trącić, więc jeśli tylko przeżyje będę się nią cieszyć nawet jeśli nigdy nie zakwitnie.

O kurkumie mogę powiedzieć trochę więcej. Na zdjęciach nam pokazanych wyglądała trochę jak Canna (paciorecznik), podczas gdy kardamon bardziej przypomina Maranthe. Z niej pozyskujemy kłącze, trochę podobne do imbirowego z tym, że bardziej kuliste a mniej spłaszczone i intensywnie pomarańczowe. Barwę tą zawdzięcza kurkuminom, które jednak "wychodzą" z niej dopiero po sparzeniu lub obgotowaniu kłącza. Często też uzyskuje się ją w czystej postaci (przechodzi do wody w czasie obgotowywania a potem już tylko wystarczy pozbyć się tej wody). Jest barwnikiem wytrzymującym do 120 *C i umiarkowanie wrażliwym na pH (zasady barwią ją buraczkowo), ma działanie wspomagające i odtruwające wątrobę wspomaga walkę z otyłością i obniża poziom cholesterolu. Jest (kurkuma) głównym składnikiem curry, używa się jej do wyrobu perfum, barwi materiały, drewno i ubrania ( habity mnichów buddyjskich - charakterystyczny kolor). W Azji dodaje się ją do ryb warzywa i ryżu, w Europie częściej do drobiu i owoców morza.

Ponieważ mamy 6 godzin zajęć zdążyłyśmy omówić jeszcze cynamon (Cinnamomum sp) oraz wanilię. Same słodkie i ulubione przyprawy.
Cynamon może pochodzić z cynamonowca chińskiego, burmańskiego (rośnie na Sumatrze, a nazywa się Padang) lub cejlońskiego. Ten ostatni jest u nas najbardziej popularny choć odkryty został stosunkowo niedawno (XIV wiek). Zwłaszcza jeśli wiadomo, że cynamon to prawdopodobnie najstarsza przyprawa świata ( no może poza solą). Pierwsze wzmianki pojawiają się w księgach chińskiego cesarza już 2700 lat p.n.e.
W starożytności był używany głównie do wszelkiego rodzaju kadzideł, maści i wonnych olejków. Teraz mniej więcej wiadomo do czego go użyć.
Jest wiecznozielonym, tropikalnym drzewem dorastającym nawet do 15 m wysokości. Nalezy do rodziny wawrzynowatych (Lauraceae) i jest uprawiany na Sri Lance, w Indiach, Indonezji, na Seszelach i we wschodniej Afryce. Głównie na koręchoć co ciekawe olejki eteryczne produkuje każda część rośliny, łacznie z korzeniami, liśćmi i owocami.
Jak rzadko która cenna roślina preferuje gleby piaszczyste, plantacje zakłada się z nasion, a na tych plantacjach prowadzony jest w formie krzewu. W 3 lata po posadzeniu, tuż przed początkiem pory deszczowej, ścinamy w krzewie wszystkie gałązki (zostawiając kikuty z 2-3 pakami). Gałązki są okorowywane, kora wrzucana na sterty 9tylko przy cejlońskim) do fermentacji ułatwiającej zdarcie gorzkiego korak. Potem kora jest suszona. Zwija się w "okularki" - cejloński lub tak po prostu - chiński. Wysuszona kora jest często wsuwana jedna w drugą (nawet do 10 kawałków) i dopiero wtedy przycinana do rozmiarów - powstają laski i odpady zwane łomami. Możliwości wykorzystania łomów jest kilka : można je zmielić (i mamy cynamon mielony) można wydestylować i otrzymać olejek cynamonowy (olejek można też uzyskać z innych części rośliny, ale wtedy ma trochę inny skład) albo sprzedać jako łom.
Oprócz tego, że cynamon jest cenną (kiedyś można było podatki płacić w laskach cynamonu zamiast w złocie) i bardzo aromatyczną przyprawą jest wykorzystywany dio leczenia przeziębień, nerwo- i mięśniobóli, problemów dermatologicznych, stosuje się go też w aromaterapii. Tak na koniec**** wspomnę że jest jeszcze jeden rodzaj cynamonu, tylko ten uprawia się już tylko dla olejku. Jest to cynamonowiec kamforowy i uzyskuje się z niego takiż olejek. Olejek ten ma silne właściwości rozgrzewające, choć kiedyś był o wiele bardziej popularny stosuje się go nadal we wszelkiego rodzaju bólach reumatycznych, mięśni, przeziębieniach.

* no dobrze gmina jak gmina; wójt jako przedstawiciel gminy
** piszę "nasze" ponieważ jestem z nimi zżyta nie tylko z racji mieszkania niemal w środku zielonego płuca stolicy. Kiedyś sporo się o Kampinosie uczyłam, brałam udział w konkursach wiedzy i ogólnie moje informacje na temat Puszczy tak blisko związane z biologią, zwierzętami i ekologią zbliżają mnie do tego kawałka ziemi.
*** ja nie dodałam i żałuję
**** o wanilii i herbacie już nie mam siły pisać. Zostawię sobie "na później"

piątek, 29 stycznia 2010

dzień jak codzień

Choć nie do końca. Rodzice jadą na ferie, więc trzeba było zrobić zakupy. Najlepiej takie, żeby nie musieć przez najbliższe dwa tygodnie pojawiać się w supermarkecie. Nie lubię tego. Tłumów, trącania mnie, czekania do kasy. To dziwne, ale kiedy czekam do kasy w małym sklepie wykazuję o wiele więcej cierpliwości, osoba za kasą staje się znowu człowiekiem, a starsza pani wydaje się sympatyczna. Może to niezbyt chwalebne, ale starsi ludzie w supermarketach doprowadzają mnie do furii. Poruszają się powoli i nie sposób ich wyminą, a ja bym chciała wejść i jak najszybciej znaleźć się na zewnątrz, co niestety się przedłuża. A dziś już w ogóle było pandemonium. Ostatni dzień wymieniania punktów lojalnościowych na produkty zanim te pierwsze przepadną. Tłumy, a starszych osób najwięcej i człowiek nie wie jak ma się ruszyć żeby na nich nie wpaść. Stosowanie mojej, standardowej techniki* odpada, zwłaszcza, że jestem z tatą.
Dosyć, że zrobienie dziś zakupów było bardziej męczące niż zaoranie pola, ale były też plusy. Kupiłam sobie na pocieszenie "przyprawę" z suszonych kwiatów i czubricę, która wpadła mi w oko przy przeglądaniu jednego z blogów. W domu zastałam bardzo smakowitą tartę, wysoce warzywną. Były w niej brokuł i kalafior, które przyjemnie chrupały w zębach, rukola nadawała sosowi beszamelowego posmaku, a całości dopełniały cukinia ** i marchewka z dodanymi dla chłopców plasterkami boczku. Choć i tak narzekali, że mało mięska.(ktoś usiłuje mi ukraść kawałek obiadu) Tylko, że mama przez ostatni tydzień wekowała różnorakie mięsa na wyjazd, a ja mam jakiś taki "wegetariański" nastrój ostatnio. Może mam nastrój na warzywa, bo wiem, że po egzaminie nie będę mogła na nie patrzeć ? Ponieważ przed wyjściem zaczęłam robić to dokończyłam drugi obiad czyli "mieleńce" z ziemniaków i kalafiora. Nie szkodzi, że nikt nie zjadł. Będzie na jutro.

Do jedzeniowej orgii nalezy dodać jeszcze mamusiną wariację na temat sałatki Caprese (mozzarella w kulkach, we własnym opakowaniu wymieszana z pomidorami w kostce, czosnkiem, świeżą posiekaną bazylią i oliwą oraz drinka w ślicznym niebieściutkim kolorze, a powstałego z połączenia sprite'a, białego martini, oraz likieru blue curacao.